Maskarad...
Qish tunining sovuq shamoli Toshkent ko'chalarida uylanib o'tardi. Shahar markazidagi qadimiy saroy — bir zamonlar boy savdogarning uyi bo'lgan bu bino — bugun alohida hayot bilan to'lib-toshgan edi. Deraza oynalari tashqariga tillarang yorug'lik sochardi, ichkaridan musiqa tovushi eshitilardi — skripka, violonchel va fortepianoning sirli uyg'unligi.
Bu yerga kirishning yo'li oddiy emas. Eshik oldida qora kostyumli qo'riqchi har bir mehmondan oltin bilan bezatilgan taklifnoma va niqob talab qilardi. Niqobsiz — kirish yo'q. Niqob ostida hamma teng edi: boy ham, kambag'al ham, mashhur ham, noma'lum ham. Bu kechaning qoidasi shunday edi.
***
Sariq niqob kiygan erkak — o'zini "Bo'ri" deb ataydigan yigit — saroy zinapoyasidan sekin ko'tarilib borardi. Uning yoshi yigirma sakkiz, tanasi ariq lekin muskulli edi. Qora kostyumi o‘ziga juda mos tushgandi. Niqobi yarmigina yuzini yashirgan, lekin ko'zlari — o'sha qora, chuqur ko'zlari, ochiq qolgan edi.
U bu kechaga tasodifan kelmagandi. Hayotidan zerikkan, har kuni takrorlanib turadigan ishlardan, soxta tabassumlardan, bo'sh suhbatlardan charchagan edi. Bu kecha esa boshqacha bo'lishini xohlardi. Bu yerda u o'zini bo'shatishi, hech kimga hisob bermay tunni o‘tqazishi mumkin edi.
Raqs zali keng va haddan ziyod hashamatli edi. Shiftdagi qandillar yorqin nur sochardi. O'nlab niqobli odamlar raqs tushardi — kimdir ko'k, kimdir qizil, kimdir kumush niqob kiygan. Hamma sirli, hamma bir-biriga begona.
Bo'ri zalga kirib, bir burchakda turdi. Ko'zlarini yumdi, musiqaning ritmini his qildi. Keyin ko'zini ochdi — va uni ko'rdi.
***
U zalning narigi tomonida turardi. Oq libosli, oppoq niqobli ayol. Niqobi qorday oppoq, bezaklari kumushdan yasalgandi. Uning qomati tekis, yelkalari ochiq, sochi uzun va qora — orqasiga to'kilib tushgandi. U harakatlanmay turardi, xuddi muz haykal kabi.
Bo'rining yuragi tezroq ura boshladi. U ayolni harakatlanmay, kuzatib turar edi. Ayol ham uni sezib, boshini sekin Bo'ri tomonga burdi. Ularning ko'zlari to'qnashdi.
Musiqa yanada baland ohangda yangrayotgandek tuyuldi. Ayol birinchi qadam tashladi. U sekin, lekin qadamlari ishonchli tarzda Bo'ri tomon siljidi. Uning yurishi go'yo suv oqimiga o'xshardi — yumshoq, lekin kuchli. Bo'ri ham u tomonga qadam tashladi.
Ular raqs maydonining o'rtasida uchrashishdi. Hech kim so'z aytmadi. Bo'ri qo'lini cho'zdi — ayol uni qabul qildi. Ularning barmoqlari bir-biriga tegdi — sovuq va issiq, muzd va olovdek.
Musiqa ritmi tezlashdi. Ular raqs tusha boshladilar.
***
(Bo'rining ichki ovozi:
Men uning kimligini bilmayman. Ismi nima? Qayerdan kelgan? Nimaga bu yerda? U haqida hech narsa bilmayman. Lekin uning qo'li mening qo'limda. Uning tanasi mening tanamga yaqin. Va bu yetarli, menimcha.)
Men unga qarayman, uning siynalari — ular libosi orqasidan ko'rinib turibdi. To'liq, yumshoq, xuddi ikki anor kabi. U raqs tushganida tanasiga monand, ajib tebranadi. Men nazar tashlamaslikka urinaman, lekin qila olmayman. Uning beli ingichka. Huddi shoyirlar triflagandek, chumoli bel. Ataydan qo'llarimni biroz pastria uchlayman, kaftim uning dunbasiga tegayotganda, uning tanasi biroz silkinadi. Xuddi elektr toki urganday.
***
(Qor Malikasning ichki ovozi:
Bu maskaradga kelib to‘g‘ri qildimmi? Shubhasiz to‘g‘ri qaror. Niqob ostida men erkinman. Hech kim bilmaydi kim ekanligimni. Uyda meni "xonim", ishda "direktor", jamiyatda "hurmatli shaxs" deb chaqirishadi. Ammo bu yerda men shunchaki ayolman, ozod ayol.)
Bu yigit — "Bo'ri" deb atayotganim — u yosh. Men uning yosh ekanligini sezyapman. Uning qo'llari kuchli, lekin yumshoq. U meni ehtiyotkorlik bilan ushlab turibdi, xuddi sindirib qo‘yishdan qo'rqayotgandek.
Lekin men sindirilmayman. Men po'latdekman. Men muzman... Hayot, ishtimoyi cheklovlar, ish meni muzga aylantrgan. Lekin uning olati — ha, men uni his qilyapman — u meni kindik ostimda sezilmoqda, u meni eritmoqda.
***
Raqs davom etardi. Ular aylanardi, bir-birlariga yaqinlashardi, keyin uzoqlashardi. Ularning harakatlari musiqa bilan uyg'unlashardi. Boshqa raqschilar ularni sezishdi va yo'l berishdi. Xuddi zalda faqat ular ikkisi qolgandek tuyulardi.
Bo'rining qo'llari ayolning beliga, keyin orqasiga o'tdi. U uning yumshoq belini his qildi — yumaloq, ammo qattiq ham. Ayol biroz egildi — uning ko‘kraklari Bo'rining ko'kragiga tegdi. Ikkalasi ham nafas olishni buzuldi.
Musiqa to'xtadi. Lekin ular ajralmadi, harakatlanmadi. Bir necha soniya, bir-birlarining ko'zlariga tikilib jim qoldilar.
Keyin ayol — Qor Malikasi asta pichirlab dedi:
— Keling.
Faqat bitta so'z. Lekin bu so'z yetarli edi.
***
Ular zaldan chiqishdi. Hech kim ularga e'tibor bermadi — bu kechada hamma o'z dunyosida edi. Ular uzun yo'lak bo'ylab yurishdi. Yo'lak devorlariga qadimiy rasmlar osilgan edi — qadimgi shohlar, janglar, sevgi sahnalari.
Eng oxirida eshik bor edi. Bo‘ri eshikni ochdi. Ichkarida kichkina xona, yumshoq divan, zayif yorug'lik, deraza ortida tun manzarasi.
Ular ichkariga kirishdi. Eshikni ortlaridan yopishdi.
***
Xonada sukunat hukm surardi. Tashqaridan uzoq, xira musiqa tovushi eshitilardi. Bo'ri va Qor Malikasi, hali ham niqoblarini yechmagan bir-birlariga qarab turdilar.
Ayol Bo‘rining biroz yosh, salgina hayajonda ekanligini sezib, o‘zi birinchi harakat qildi. U oldinga qadam tashlab, yigitning ko'kragiga qo'lini qo'ydi. Bo'ri o‘zini dadil tutib, og‘ir, chuqur nafas oldi.
— Niqobni yechmaylik, siz rozimisiz? — ayol pichirlab so'radi.
— Ha.
Faqat bitta so'z. Lekin bu so'z hamma narsani anglatardi.
***
Ayol Bo'rining yoqasiga qo'lini cho‘zdi. O‘z navbatida yigit ham sekin tortilib, ayol tomon egildi. Ularning lablari uchrashdi. Niqoblar xalal bermadi, o'pish uzoq davom etdi. Dastlab yumshoq, keyin kuchliroq. Bo'rining qo'llari ayolning orqasiga, keyin beliga o'tdi. U yumshoq qisdi — ayol ohista ''hmm'' deya tovush chiqardi.
(Bo'rining ichki ovozi:
Uning lablari namuncha shirin. Garchi tajribasiz bo‘lsakda, tili tilim bilan, labi labim bilan yaxshi o'ynamoqda. Yaqinroq kelsangchi?! Uning siynalari... Uhhh, men ularini his qilmoqdaman — u mening ko'kragimga bosilishi... Men ularni qo'lim bilan his qilmoqchiman. U etiroz bildirmas...)
Bo'ri qo'lini ko'tardi, Anorni shaklini ohista ushladi — to'liq, yumshoq, lekin qattiq. Ayol bir lahza entikib, boshini orqaga tashladi, ko'zlari qiyildi.
— Davom eting — u pichirladi.
Bo'ri ikkinchi ko‘krakni ham ushladi. Ularni ohista bosdi, siladi, keyin kuchliroq qisdi. Ayol nafasi tartibsizlandi. Uning qo'llari Bo'rining orqasiga o'tdi, ushlashga joy izlagandek kezdi.
***
Ular divanga yaqinlashishdi. Ayol Bo'rini ohista itarib divanga o'tqazdi. Bo'ri o'tirdi — ayol uning tizzasiga o'tirdi. Ularning tanasi bir-biriga yopishdi.
(Qor Malikasining ichki ovozi:
U biroz yoshlikiga boryabdimi? Meni hafa qilishdan qo‘rqayotgandek, juda ehtiyotkor... ''Dadil bo‘l azizim men senga yordam beraman!'' sening ustingda o'tiraman. Mana azizim men uni his qilyapman — u qattiq. Juda qattiq. Bu tuyg‘u, sen uni tushunyabsanmi? Men harakat qilsam, u kuchayadi. Men harakat qilaman.)
Ayol beliga qo'llarini qo'ydi, harakatlanishni boshladi — oldinga, orqaga. Bo'ri nafasi og‘irlashdi, yuzida mamnuniyat qotib qoldi. Uning qo'llari ayolning orqasidan o'tdi, qattiq ushlab oldi.
— Siz... — Bo'ri boshlay dedi, lekin ayol uni labidan o'pdi.
— Gapirmang.
***
Ayol Bo'rining ko'ylagini yecha boshladi. Tugmalarni bir-bir ochdi — sekin, ma'noli. Har bir tugma ochilganda, u ko'kragidan o'pdi — avval yuqoridan, keyin pastga.
Bo'rining ko'ylagi yerga tushdi. Uning tanasi ochildi, ozgin muskulli, lekin yosh. Ayol qastdan yoki shunchski qo'llarini uning ko'kragiga qo'ydi, tirnoqlari bilan qattiq chizdi. Bo'ri beixtiyor ihrab yubordi.
Keyin ayol bu ishidan hijolat tortgandek uni o‘pib qo‘ydi va o'z libasining orqa qismini bo'shata boshladi. Zamok sekin ochildi. Libos yelkasidan pastga sirg'alib tushdi. Ko‘kraklari ochildi — to'liq, qattiq, qizg'ish.
Bo'ri bir lahza nafas olishni unutdi.
(Bo'rining ichki ovozi:
Vohh. Ular naqadar go'zal. Juda go'zal. Men ularni ko'rish bilan kifoyalanmayman, yo'q — men ularni his qilishim kerak.)
U qo'llarini cho'zdi, tomirlari ko‘rinib turgan oppoq ko‘kraklarni ushladi. Ular yumshoq, yoqimli edilar. U bosh egildi va birini og'ziga oldi.
Ayol qitiqlovchi, tasirchan teginishdan entikib boshini orqaga tashladi, qo'llarini Bo'rining sochiga solib, uni boshini o'ziga ko‘ksiga bosdi.
— Ha... ha... davom eting...
Bo'ri so‘rg‘ichlarni so'ra boshladi, til bilan aylantirdi. Keyin ikkinchisiga o'tdi. Ayol tanasi titradi, pasti asbob ustida harakat qildi — oldinga-orqaga, oldinga...
***
Bo'ri ayolni divanga yotqizdi. Libos to'liq yechildi. Ayol yalang'och yotardi — faqat niqob qolgan edi. Bo'ri uning tepasida turdi, oyoqlariga qaradi — go‘zal uzun, tekis. Keyin sonlar orasiga, tuksiz pushti, lablar orasi yarqirab turgandek. U bir lahza, nima qilmoqchi, nima qilayotganini anglamay qoldi. U tizzalanib o'tirdi. Qo'llarini ayolning soniga qo'ydi, sekin oyoqlarini ochdi. Ayol qarshilik ko'rsatmadi.
(Qor Malikasining ichki ovozi:
U meni kuzatib turibdi, nigohi ammasini ko‘ryabdi. U namuncha termuladi? Ko‘kraklarim, kindigim, quyi joyim hamma joyim. Lekin men uyalmayman... Ohh, u nima qilmoqchi? Ha, men buni xohlayman. Ha... Ha... Azizim men shuni xohlayman.)
Bo'ri qo'llarini nozik yerga yaqinlashtirdi. Barmoqlari bilan siladi — yumshoq, ehtiyotkorlik bilan. Ayol tanasi silkindi.
— Iltimos... — pichirladi ayol.
Bo'ri boshini egdi. Tili ayol jismining eng nozik yeriga tegdi.
Ayol qichqirig‘ini bosolmadi, ovozi xonadagi sukunatni buzdi. Bo'ri til bilan aylantirib, ichkariga kiritdi. Ayol qo'llarini uning sochiga solib, boshini o'ziga bosdi.
Bu ikkisigayam begona tuyg‘u bo‘lsada, bu uslub haqida ozmi ko‘pmi eshitgan, ozlaricha tasavur qilishshgandi. Ammi haqiqiyda, buni lazzati tarifsiz edi.
— Ha! Ha! To'xtamang! — pichirladi ayol.
Bo'ri tezlashdi. Til harakat qilardi — ichkariga-tashqariga. Ayolning tanasi titrardi, oyoqlari yigitning yelkasiga ko‘tsrilgan edi. Uning o‘zi ham ixtiyorsiz harakat qilardi, ichidan mo‘l suyuqlik oqa boshladi.
Va keyin ayol cho'qqini his qildi, tanasi qotib qoldi, og'zidan tovush chiqmadi — faqat ichki qichqiriq. Bo'ri davom etdi, oxirigacha.
***
Ayol divanda yotardi, nafas olishga urinardi. Bo'ri turdi, shimini yechdi. Asbobi ochildi — katta emas, ammo qattiq, qalin, jang boshlashga tayyor.
Ayol ko'zini ochdi, erkaklik azosibi ko'rdi.
— Keling — u shivirladi.
Bo'ri ustiga chiqib, ayolnikiga qo'ydi — ayol tanasi shilimshiq, bunga tayyor edi. Birgini siltash, asbob devorlarini cho‘zib ichkariga kirdi.
Ayol o‘ziga hos mayin titroqda qichqirdi — zavqdan, og'riqdan. Ayol ovozi tasirida, yigitda ikkilanish boshlanib, tartibsiz bir necha zarba berdi.
— Davom eting — ayol yigit ko'zlariga muloyim qaradi. — Davom eting!
Bo'ri kulimsiradi, so‘ng harakat qilishni boshladi. Dastlab sekin — ichkariga, tashqariga. Keyin tezroq va bir ritimga tushib oldi. Ayolning orqasi, yigitning soniga tegardi, zarba kuchi esa dirkillama ko‘kraklarida akslanardi.
(Bo'rining ichki ovozi:
Uning tanasi santkirona nafislik uyg‘unligi, ayolliki azosi esa juda issiq, kirish qismi esatik tor. E voh, u munchalar mukammal. Men esa ana shu go‘zallikning ichidaman.)
Bo'ri qo'llarini ayolning orqasiga qo'ydi, ko'tardi. Ayol ham o‘z navbatida tizzalarini ko'radi. Ular yanada chuqurroq birlashishdi.
— Qattiqroq! — ayol ingradi. — Qattiqroq, azizim!
Bo'ri tezlashdi. Divanning g‘ichirlashi, ularning hansiroq nafasi, tanalarning bir-biriga urilish tovushi — xonani shovqin bilan to'ldirdi.
Ayol ikkinchi marta cho'qqini his qildi. Uning tanasi qotib qoldi, azosi mustaqil organga aylangandek yigit olatini siqib, harakat qilardii. Bo'ri ham to‘lqin kelayotganini his qildi.
— Ahhh...
Bo'ri ayoldan uzoqlashishga harakat qila boshladi. Biroq ayol oyoqlari bilan uning belini qulflab oldi.
— Ichimga! — ayol ehtiros olivida qichqirdi. — Ichimga!
Bo'ri hayrat, biroz hayajon qorishgan nigohlarini ayolga qadagancha, oxirgi marta harakat qildi va cho'qqidan qor ko‘chdi. Asbobidan ajralgan qaynoq suyuqlik yolning qudug‘i tubida o‘z izlarini qoldirdi.
***
Ular divanda yotishdi. Tanalar bir-biriga yopishgan, nafaslar og'ir. Bo'rining olati hali ham ayol ichkarida edi.
Tashqaridan soat urdi. O'n ikki marta. Yangi yil keldi.
Ayol Bo'rining ko'zlariga qaradi.
— Rahmat, azizim — u pichirladi.
Bo'ri javob bermadi. Faqat uni, oxirgi marta o'pdi.
***
Bir soatdan keyin Bo'ri xonadan chiqdi. Ayol divanda yotgancha qoldi. Ular xayrlashmadi, xayrlashish kerak emas edi.
Bo'ri zalga qaytdi, musiqa hali ham yangrayotgan edi. U niqobini to'g'rilab, zal bo'ylab yurdi. Hech kim unga e'tibor bermadi.
U saroydan chiqib ketdi. Tashqarida qish shamoli esardi. U ko'chada turgancha, bo‘ri tasviri tushurilgan niqobini yechdi, osmonga qaradi. Yulduzlar porlab turardi.
(Bo'rining ichki ovozi:
U mukammal ayol ekan! Men uning kimligini hech qachon bilmayman... Balki bu yaxshi. Bu saqlanishi kerak sir...)
***
Saroy ichida, o'sha xona, Qor Malikasi hali hamon shu yerda. Libosini kiydi, niqobini tekshirdi. Oyoqqa turdi, deraza oldiga bordi.
(Qor Malikasining ichki ovozi:
Ertaga men yana o'sha sovuqqon ayolga aylanaman. Uyga qaytaman, sohata tabassumimni taqaman, o'z rolimni o'ynayman. Men shunday yashaganman, yashayman... Lekin bugun kecha... bugun kecha men haqiqiy o‘zligimda edim.)
U xonadan chiqdi, yo'lak bo'ylab yurdi. Hech kim uni ko'rmadi.
Saroy eshigidan chiqqanda, u oxirgi marta ortiga qaradi. Musiqa hali ham yangrayotgan edi, niqobli odamlar raqs tushayotgan edi.
U osmondan qor yog'ayotganini ko'rdi. Oppoq, toza.
U, qor malikasi niqobi ostidan tabassum qildi va ketdi.
***
Muallifdan:
Ikki begona odam bir kechada uchrashishdi. Bu kechada ularning ismlari yo'q, o'tmishlari muhim emas edi. Ular faqat "Bo'ri" va "Qor Malikasi" edilar.
Ular bir-birlariga o'zlarining haqiqiy yuzlarini ko'rsatmadilar, lekin haqiqiy tanalarini berdilar. Niqoblar ostida ular erkin edilar.
Soat o'n ikkiga yetganda, ular ajralishdilar. Xayrlashmadi, va'da bermadi, yana ko'rishishni rejalashtirmadi. Shunchaki ikki tomonga.
Bu kecha shaxslari ularning yagona siri bo'lib qoldi.
Tashqarida qor yog'ardi. Oq, toza qor ularning izlarini o'chirardi.
Hayot esa davom etdi.
***
Tomom...