Qaynonam yoxud mashinada o‘tgan tun...
Muallif: -Oshiq-
O‘sh kuni kechga qadar shahar chekkasida ishda edim. Qaytishimda yomg‘ir yog‘ib, ko‘cha tiqilinch bo‘lib qoldi. Yo‘l-yo‘lakay, uyga yaqin bo‘lgan chevarxonada ishlaydigan qayonamni mashinaga olib ketdim.
***
Men bir yil avval uylandim, Dilnoza yosh go‘zal qiz edi, sevib telba bo‘ldim. To‘y o‘tdi, ammo u dardman ekan! Yo‘q dardman emasdi dard keyin yopishdi, jinsiy yo‘ldagi bu lanatni davolash hozircha imkonsiz bo‘lib chiqdi. Yonimdagi go‘zal ayolim, yaqinlik qilishdan mahrum baxtiqaro. Shu yarim yilda, o‘tgan sinovlar, bizni yanada yaqin qildi. Biz ajralmadik, shunchaki sabir va umid yupanchida. Oyla bor ammo jinsiy mayillar cheklangan, huddi aka singil misoli yashashda davom etdik.
Qaynonam. Aslida Dilnozani o‘g‘ay onasi, yosh go‘zal ayol, tabir joyiz bo‘lsa haddan ziyod go‘zal ayol. Ayni damda, beva va uyidan haydalgan. Uni biz bilan yashashga ko‘ndirdik. To‘rt oydirki, biz bilan yashaydi. Yaqin hududda joylashgan tikuv sexida ishlaydi. Qaynonam mendan o‘n yosh katta holos, ammo o‘zini qaynona, onadek tutib muomala qilganda, tashqaridan qaragan odamga g‘oyatada sahnalashtirilgandek ko‘rinsa kerak.
Keling mashinaga qaytamiz!
Unga qarasam... Bugun allaqanday boshqacha edi. Ustida oddiy bej rang ko‘ylak, yelkasiga sharpa kabi yopilgan ro‘mol. Ko‘zlari har doimgiday pastga qadalgan, yurishi, o‘tirishi... hammasi iboli, odamning o‘zini to‘g‘rilab olganidek.
Mashinaga o‘tirganida yengil hid kelib turdi. Bilmayman, bu atirning hidi emasdi, balki shunchaki uning vujudidan chiqayotgan o‘ziga xos yoqimli ifor edi.
— Yomg‘irda qoldingizmi? — dedim sekin.
— Ha... ozgina, — dedi pichirlab, yuzimga tik qaramasdan ko‘zini yashirdi.
Men mashinani haydab ketdim. Ko‘chalar qorong‘u, yomg‘ir shivir-shivir. Xuddi butun shahar uxlardi, faqat biz uyg‘oq edik. Bir lahza mashinaning oynasi bug‘lanib, ko‘rish qiyinlashdi. Isitkichni yoqdim, lekin yuragimning qizishini o‘chira olmadim.
U yonimda... tik qaray olmaydi, qo‘llari tizzasida, lablari yengil qaltiraydi.
— Ishxonangiz sovuqmi? — dedim.
— Bilmayman... bugun... havo boshqa, — dedi.
U shunchalar... hayoli, iboli, mo‘minaki, ko‘zlariga qarashga ham botinolmay qolaman. Ammo negadir yuragimda butunlay boshqa hislar uyg‘ondi.
To‘satdan kuchli yomg‘ir quydi. To‘xtashga majbur bo‘ldik — ko‘cha, tun, hech kim yo‘q. Ko‘zlarim unga tushdi. U esa pastga qaragancha, yana o‘sha yengil ovozda dedi:
— Shamol... kiryabdi derazadan...
Men ohangini eshitib, yuragim gursillab ketdi. Tovushi shunchalar haybatli, ammo bir tomonda xijolat aralash ehtiyoj sezilardi.
U tomon engashib, oynani to‘tardim, ayni dam yelkam yumshok ko‘kraklariga tegdi, garchi o‘zini o‘rqaga tartsafa... Sezdim. Har bir nafasida nimadir bor edi. Uning uyatchon nigohlari, yelkasiga tushib turgan ko‘ylak yoqasi... va eng muhimi, uning jimligi menga hammasini go‘ya aytar edi.
Men sekin qo‘limni qo‘liga qo‘ydim. U cho‘chib ketdi.
— O‘g‘lim... nima qilmoqchisiz? — dedi yutqina-yutqina, lablari zo‘rg‘a titrab.
Men uning ko‘zlariga qaradim. Hech qanday istak aytilmagan, lekin yuraklarimiz azoblanib, ko‘ksimiz tig‘dek qattiq urilardi.
Qo‘lim asta uning qo‘liga tegdi. U qaltiradi. Ko‘zlarini yumdi.
— Bunday qilmasligiz kerak... — dedi, ammo menga to‘liq qaray olmay.
Bilmadim, nazarimda oramizdagi sukut, issiqlik, va uning lablarining dag‘alligi menga undayam istak borligini aytib turgandek edi. Aslida esa aytolmasdi. Hatto ohangda ham ehtiros yo‘q edi, faqat istihola, totli qizarish, uyat bor edi.
Men yuzimni unga yaqin tutdim. Uning nafasi titrar, ko‘ksi silkinar edi.
— Tegmang... — deb pichirladi u, ko‘zlarini yumgancha.
Men esa labimni sekinlik bilan uning bo‘yniga tekkizdim. U bir zumda "uhh..." degandek bo‘ldi. Qaltiradi.
Qo‘llarim uning beliga ohista qo‘ndi. Yana bir marta "yo‘q" degandek nafas oldi, lekin tanasi inkor etmadi.
Barmoqlaimning oqimi sonlari orasiga yaqinlashayotganida, u lablarini tishlab ko‘zlarini yumdi.
— Iltimos... — degan ovozini eshitdim. Tuyg‘ularim aldamadi, bu iltimos rat etish emasdi, bu rozilik, ibo bilan berilgan.
Qo‘llarim ayollik zamini ohista his qilar, u esa uyalib:
— Voy... o‘g‘lim bunaqa qilishizni istamayman... — dedi xijolatdan qizarib. Ammo chaqqon barmoqlar lozimni ichida o‘rmalab pastga tushgan har harakatimda, ayollik lablari yengil ochilib, sonlarini kerib borardi.
Ha, u to‘la berildi. Tana tilida, yurak orqali, ammo so‘zsiz izin berayotgan edi. Men... men esa barmoqlar dadilligi bilan unga bu tunni unuttirmaslikka va’da berdim. Ammo niyatimiz uchun bu manzil hafsiz emadi. Undab tortinib mashina ruliga yopishdim. U tezda o‘ziga kelib, kiyimini tartibga soldi.
***
Keyingi manzil chindan hafsiz edi. Ulkan tolnimg panasi, yomg‘ir tinguncha to‘xtaymiz degan baxona bilan qo‘nim topdik. Mashinani to‘xtatgan yerimda, yomg‘ir hali ham yog‘ardi. Yorug‘lik faqat mashina panelidagi yaltirash, faralar ostida raqs tushayotgan yomg‘ir tomchilarida bor edi. Atrof jim. Faqat yuragimning do‘ppillab urishi eshitiladi.
Yonimda uyatchan, pastga tikilgan nigohlar bilan, biroz sarosimalikda o‘tirardi. Yelkasidagi ro‘mol sirg‘alib ketmasligi uchun uni ko‘kragiga yengil bosib turibdi. Har safar qarasam, nigohi tezda chetga qochadi. Boshini yelkam tomon egmoqchi bo‘lib, so‘ng ikkilanib qaytadi.
Boyagi jasoratim salgina tushganidan, aktiv bo‘lish og‘irlashdi. Bir necha daqiqa sukut. Men gap boshlashni istayman, ammo tilimni tishlab olganday bo‘laman. O‘zimni zo‘rlab ohista, past ovozda:
— Yomg‘ir sizni shalabbo qilibdi... sovqotyapsizmi?
Qo‘llarinmi u tomon cho‘zaman, u boshini yelkalari orasiga yashirib, yengil bosh irg‘adi.
— Yo‘q... — dedi deyarli eshitilmaydigan, pichirlovchi ohangda.
Ko‘zlarim uning yuziga tushdi. Yonoqlari qip-qizil. Boyagi ehtiros uyatidanmi, mashina ichining issiqligidanmi — bilmadim. Ammo yuragimda nimadir o‘zgardi. Unga endi shunchaki ayol sifatida emas, yurakni junbushga keltiruvchi, harakatdan yiroq, ammo yurakni o‘rtovchi ma’suma sifatida qaray boshladim.
Sekin qo‘limni unga yaqinlashtirdim. U buni ko‘rib, ko‘zlarini yumdi. Nafas olishi chuqurlashdi. Qaltirayotganini sezdim.
— Agar xohlamasangiz... — dedim.
U asta boshini silkib, “yo‘q” degandek qildi, ammo lablarida to‘xtatmaydigan bir titroq, uning ham ichida kurash ketayotganidan darak beradi.
Qo‘lim yelkasiga tegdi. Terisi issiq, ammo u cho‘chimadi. Faqat boshini pastga solib, ko‘zlarini yumdi. Sekin asta yelkasidan bo‘yniga o‘tdim. Sochlari orqaga tushgan, bo‘yni ochiq.
Yuzimni yaqin olib bordim, labim bo‘yniga tegdi. Shu zahotiyoq u ohang chiqarmaslikka urinib, labini tishladi. Yuragi ko‘ksida urildi. Nafas olib, asta pichirladi:
— Iltimos...
Bu gapda yolvorish ham, rozilik ham bor edi. Qandaydir iboli ayolga xos, qarshilik qilayotgandek, ammo bu qarshilik o‘zini saqlash uchun emas, balki or-nomusini asrash ilinjidagidek edi.
Qo‘llarim asta pastga siljidi. Uning belidan orqasiga qo‘lim tegdi. U “vooy…” deb ohang chiqarmaslikka urinib, labini yana tishladi. Barmoqlarim ostida qizishgan, ammo tortinayotgan tana bo‘ylab aylandi.
— Bunaqaligizni bilganimda... Men xohlamagandim... — dedi u nihoyat, ovozi zo‘rg‘a chiqqan holatda. Ammo tanasi u gaplarni aksini namoyish etardi.
— Men hech narsaga majburlamayman, faqat sizni his qilmoqchiman... Ahir, ahir meni vaziyatimni siz bilasiz... — dedim.
U o‘tirgan joyida qo‘llarini tizzasiga qo‘ygancha yelkasini orqaga soldi. Tegilgan har harakatimda u yengil silkinardi, lekin hech narsa demasdi. Faqat pichirlab:
— Mayli... sekin... — deya iltijo qilardi.
Uning lablari ochilib-yopilib, yuragi do‘ppillab urilar, ammo ovoz chiqarmaslik uchun labini tishlar, tanasi yoqimli qaltirardi.
Men esa, har bir harakatimni ikki karra sekinlashtirib, u istamaslikidan emas, balki ibosidan sukut saqlayotganini tushunib, o‘sha jimlik ichida unga yaqinlashardim.
Va shu jimjitlikda, hayoli, iboli, ammo yuragi ehtirosdan chok ayolni his etish... bu menga eng haqiqiy, eng halol lazzatday tuyuldi.
***
Lekin uning har bir harakatida shunday tortinchoqlik bor ediki, go‘yoki butun tanasi menga intilayotgan bo‘lsa-da, ruhida qandaydir uzilmagan ip uni orqaga tortardi. Men esa bu ipni uzishga emas, unga shunchaki hamnafas bo‘lishga harakat qilardim.
Qo‘llarim belidan yuqoriga ko‘tarildi. Libosining yupqaligidan uning ko‘kraklari qo‘limga ravshan tuyulardi. Yengil teginishimga u qo‘llarini ko‘kragiga bosdi va boshini qattiq egdi.
— Iltimos... ko‘rmang — dedi sekin, lablari zo‘rg‘a tebranar ekan.
Ammo men unga ko‘zlarim bilan emas, yuragim bilan qarayotgan edim. Qo‘llarim ohista qo‘llarini chetga siljitar ekan, u qarshilik ko‘rsatmadi. Nafaqat qarshilik yo‘q edi, aksincha, o‘zi ham astagina bu yurak urishini, bu sokin ehtirosni davom ettirishga yon berdi.
Ko‘kraklariga yengil tegdim. U birdan qattiq nafas oldi va quchog‘imga bosildi. O‘sha chog‘da men uni quchoqladim — butkul, sokin, ammo butun mavjudligim bilan. Ko‘kragi ko‘ksimga urilar, yuragi menga urilar, u ohang chiqarmaslik uchun labini tishlar edi.
— Men... hech qachon... bunday ayol bo‘lmaganman... — dedi u pichirlab.
— Bilaman... — deb javob qildim.
So‘ng asta yuzlarini kaftimga olib, lablarimni uning peshonasiga qo‘ydim. Shu lahza ko‘zlai yoshlandi, qaltirab, boshini yelkamga qo‘ydi.
U menga suyanib turganida, qo‘llarim belidan pastga, tomonga siljidi. Ikki barmogim lablarga yengil bosganimda, u «ahh...» degandek nafas oldi. Boshini ko‘tarmasdan pichirladi:
— U yerim... shunchalik... sezadi...
— Sizga taskin berish istagidaman... — dedim past ovozda.
Qo‘llarim orasida. Issiq, iboli tana ohang chiqarmasdan, faqat nafas bilan o‘z istagini bildirardi. U hech narsa demasdi, hech narsani so‘ramasdi, lekin har bir qaltirashi, har bir pichirlashi menga yo‘l ko‘rsatuvchi bo‘lardi.
O‘rindiqni biroz o‘rqaga yotqizdimda, tezda qoplonni ozot qildim, bir harakat va uning lozimini yechib oldim. U nima qilish kerakligini tushundi, asta yelkalarimga tayanib, patladi va yuzini yelkalarim orqasiga yashirdi. Bu jim, ammo ehtirosga to‘lgan tunni, uning sokin ayolligini, yuragini, labining issig‘ini, ibosidagi jozibani hamma, hammasini his qilardim.
U menga butkul suyanib qolgandi. Oz, oz yuqoriga, patga siljir ayni dan, belidan quchgan qo‘llarim, unga ko‘maklashardi. Uning tanasi titrar, ammo bu titroq na qo‘rquvdan, na istaksizlikdan edi. Bu — hayoli, iboli bir ayolning yurak urishlarida yashiringan ehtiros talvasasi edi. Men harakatlarimni ohangsiz, muloyim davom ettirdim. Asbobim har gal tegganida, u yelkamni mahkam siqardi.
Qorong‘i mashina ichi — biz uchun butun dunyoga aylangandi. Eshiklar yopiq, oynalar tuman. Nafaslarimiz derazaga to‘kilar, ichimizdagi istak esa yong‘in bo‘lib yonardi.
Uning lablari, nafis ko‘kraklari, ayollik bag‘ri – men uchun izzatli, lekin to‘xtatib bo‘lmas chaqiriq edi. Men, xuddi inoyat ko‘rgandek, u tanani ardoqlab muomala qilardim.
Eng nozik daqiqada u pichirladi:
— Iltimos... ichimga emas…
— Ishonasanmi menga? — dedim sokin.
— Ha… — javobini nafas ichida berdi.
Uni biriz tizzam tomon surdimu, qolganini qo‘lda, bir ikki, bir ikki... Birn necha sonya sokinlik, ammo ishtiyoq ham, istak ham so‘nmadi. Asbob tez tiklandi to‘liq. Yana bir yengil aylanish, o‘rinlarimiz alishdi, asbobim tumorchasiga butun borlig‘im bilan kirib bordi. U esa yelkamga boshini qo‘ygancha faqat "Uh... Jonim..." deya pichirladi. O‘sha pichir, o‘sha nafas — hayotimdagi eng sokin, eng beg‘ubor ehtiros edi.
Men harakatlarimni oshirmadim. Shoshmadim. Har daqiqani yodga muhrlayotgandek, sekin siljirdim. U esa labini tishlab, har safar to‘lqin bo‘lib o‘zini menga topshirardi.
Va nihoyat, u titrab, menga mahkam yopishib, ichimda o‘zining ichki vulqonini yorib yuborgandek, ohangsiz to‘lqin bilan bo‘shandi. Men esa uning bu hissiyotini quchog‘im bilan to‘sib oldim.
Tashqarida tun sokin edi.
Biz esa ich-ichimizda bir dunyoni titratib, shu jimjitlikda — bir-birimizga aytilmagan, ammo yurakda yozilgan so‘zlarni aytgandek jim qoldik.
Unga ohista qaradim. Sochlari titragan, lablari biroz nam. Ko‘zlarini ochdi. Faqat bir jumla aytdi:
— Men endi kimizman?...
Men esa unga faqat jilmayib bosh irg‘adim. Chunki bu tun — uni ham, meni ham abadiy o‘zgartirib bo‘lgandi.
Biz endi kimmiz!!!
Tamom...