“KECHIKGAN HAYOT” – Taqiqlangan istak. 2-bob 1-qism.
Diskleymer (+21):
Ushbu hikoya faqat 21 yoshdan oshgan o‘quvchilar uchun mo‘ljallangan. Unda ochiq erotik sahnalar, psixologik ziddiyatlar, va haqiqiy hayotga yaqin turmushiy muammolar tasvirlangan. Hikoyada tasvirlangan voqealar va qahramonlar to‘liq badiiy to‘qima bo‘lib, hayotdagi shaxs yoki voqealarga o‘xshashligi tasodifiydir.
Hikoya maqsadi — insoniy his-tuyg‘ular, ehtiros va qarama-qarshiliklarni realistik shaklda ochib berishdir. Agar siz bunday mazmundagi asarlarga tayyor bo‘lmasangiz, o‘qishni tavsiya etmaymiz.
Men Sardorman. 28 yoshdaman. Grafik dizaynerlik qilaman. Hayotimni bir qaraganda joyida desa bo‘ladi — ish, uy, oila, hammasi bor. Lekin, ichim bo‘m-bo‘sh.
Yuragim emas, extiroslarim yolg‘on gapirmay qo‘yganiga ancha bo‘lgan.
Madina — rafiqam. Men uni yaxshi ko‘ramanmi? Bilmayman. Men unga o‘rganib qolganman, xolos. Yillar davomida birga yashaganimiz uchun emas, balki hayot shunchaki shunday ketayotganidan. Biz u bilan yotoqda so‘nggi marta yaqin bo‘lganimizga qancha bo‘lganini eslay olmayman. Men uni quchoqlaganimda, u jimgina turadi, lekin hech qachon men tomon birinchi intilmaydi. O‘sha jimlik ichida men o‘zimni ham yo‘qotganman.
Men undan ketmoqchi emasman. U mendan ketishni xohlamaydi. Ammo biz birga emasmiz.
Va bir kuni u keldi. Dilnoza.
Oppoq, sodda, jimjit ayol. Ko‘zlari sokinlik va qayg’u bor. Yurishi sokin, lekin har qadamida ehtiros yashirin. Uni birinchi marta Novza metroda ko‘rdim. Yomg‘ir yog‘ayotgan edi.Yomg’irdan qochib metro bekatiga yugirdim. Metro zinasidan pastga tushib yomg’irdan xo’l bo’lgan sochlarimni epaqaga keltirib metro keladigan tomonga qarab to’xtadim. Yonimda turgan o‘sha begona ayol bir zumda butun diqqatimni egalladi. U pastga qarab o‘tirgan edi. Sochlari ho‘l, qosh ostida nimadir yashiringan... Men unga uzoq qaradim. U ko‘zlarini ko‘tarib, menga bir qaradi. Va darrov boshqa tomonga burildi. Men o‘sha kecha uxlay olmadim. Men o‘sha ayolni esladim. Uning ko‘zlarini, jimligini... va yuragimdan ko‘ra qandaydur xislarim uni xohladi. Oradan bir necha kun o‘tib, uni yana ko‘rdim. Bu safar maktabda. O‘g‘lim o‘qiydigan maktabda. U o‘sha yerda o‘qituvchi ekan. “Tasodifmi?” deb o‘yladim. Ammo keyin tushundim: bu tasodif emas, sabab bo‘lishi kerak edi.
Men unga yozdim. Telegram orqali. “Salom. O‘sha kuni metroda sizga uzoq qarab yuborganim uchun kechirasiz...” U kuldi. “Men sezgan edim,” deb javob berdi.
Gaplar qisqa edi. Ammo extiroslar nafasi urub turar edi. “balkim vaqtingiz bo’lsa ko’rishib ko’fi icharmiz?” dedim. U rozi bo‘ldi. “o’g’lingiz haqida gaplashmiz,” dedi. Lekin men bilardim — bu uchrashuv nimalarga olib borishini bilardim.
O‘sha kechani men hali ham unutolmayman. Chilonzordagi arzon mehmonxona. Yomg‘irli tun. Past ovozda klassik musiqa. Uning lablari hech nima demas, lekin issiq.
Men unga yaqinlashganimda, u bir qadam orqaga chekindi — lekin qochmadi. “Men xiyonat qilmoqchimasman,” dedi. “Men ham,” dedim. Va shunday bo‘ldi — ikki kishi xiyonat qilmaslikni istagancha bir-birining tanasini quchdi.
Biz birinchi marta yaqin bo‘lganimizda, hech qanday sevgi yo‘q edi. Faqat extiros xoxish kuchli juda ham kuchli istak. U men tomonga qaraganida, tanasi qattiq titradi. Men ustiga yotganimda, u men tomonga yuzini burib:
“Bu faqat bir marta, qayta takrorlanmagani yaxsh??” — dedi. Lekin men bilardim. U ham bilardi. Bu bir martalik shunchaki extiros, nafsning xoxishi emas edi. Bu boshlanish edi. Endi orqaga yo‘l yo‘q. Men hali ham Madina bilan yashayapman. U hali ham Jahongirga tegishli. Lekin biz har safar bir-birimizga qo‘l tekkizganimizda, har bir o‘pich, har bir oh, har bir qaltirash — yuraklar ichidagi haqiqat edi.
Men bu hikoyani sizlar bilan bo’lishmoqchiman. Chunki men yolg‘iz emasman. Siz ham, ehtimol, o‘zingizni men bilan birga ko‘rasiz.
Men Sardorman.
Va bu — mening hamon o’zimni kechirmagan, ammo yuragim haligacha jim turgan extiroslarim haqida hikoya.
Birinchi marta
Bugun ishga borish ham, qaytish ham og‘ir bo‘ldi. Grafik dizayner bo‘lish yaxshi, lekin kechikib bajarilgan loyihalar, mijozlarning bitmas shikoyati, rahbarning ho’mraygan qosh qovog’iga qarash — bularning hammasi odamni ezadi. Yomg‘irli kun edi. Novza metrosiga tushdim. Odam ko‘p, havo esa dim. Odamlarga urilib turtilib metro ichiga o’zimni urdim. Quloqlarimda quloqchin, ammo hech narsa eshitmayapman.
Shu payt u
kirdi. Bir qarashda metrodagi odamlardan hech qanday farqi yo‘q bir ayol. U ham
boshqalar kabi ish kunidan charchagan ko‘rinadi. Lekin nimadir bor edi, uning
ko’zlarida. O‘ziga xos bir jimlik, nimadir ichidan chiqayotgan iliqlik… yoki
ehtimol menga shunday tuyilgandur.
U qarshimdagi bo‘sh joyga o‘tirdi.
Men quloqchinimni yechmadim, lekin musiqani ham eshitmay qo‘ydim. Faqat unga
qaradim. U daftarini ochdi, nimanidir yozdi. Qalamini aylantirib, labini
tishladi. Men o‘zimni ushlay olmasdim, qarashim cho‘zilib ketdi. Shu onda u
boshini ko’tarib unga tikilib kelayotgan ko’zlar tomon qaradi. Bizning
qarashlarimiz to‘qnashdi. Bir necha soniya jimlik. Atrofdagi shovqin yo‘qolib
ketgandek. U darrov nigohini burdi, yana daftariga qaradi. Men esa ichimda
nimadir qimirlaganini his qildim — bu xisni nima ekanligini ancha yildan beri
xis qilmagan edi. Bu xis qanchalik xavfli xissiyot ekanligin hali tasavur ham
qila olmas edim. Metro bekatlarida odamlar tushib chiqishar, lekin u o‘tirgan
joyidan qimirlamasdi. Men ham tushmadim. Yana qaradim. U esa nigohini olib
qochishda davom etdi, ammo yuzida sekin jilmayish paydo bo‘ldi.
Bekatga yetib keldik. U o‘rnidan
turdi, men ham. Bir zum yonma-yon turdik. Yomg‘ir havosidan taralayotgan hid,
uning sochlaridan kelayotgan iliq ifor… Men nimadir demoqchi bo‘ldim, lekin
ovozim chiqmay qoldi.
U bekatda
tushib qoldi. Men esa uning ortidan qarab qoldim. Uyga bordim. Madina uxlab
yotgan edi, uning yoniga yotar ekanman yarim ochiq ko’kraklariyu noz beliga ko’zim
tushib uni asta quchoqlab, yarim ochiq ko’kraklarini uchlari bilan qo’shib eza
boshladim. Aloqa qilmganimga ham 1 haftadan oshgan edi. Qattiqlasha boshlagan
qotog’im Madinaning orqasiga tirala boshlagandi. Bu harakatlarimni Madinaning
qo’li to’tatishga majbur qildi.
-
Ertaga vaqtli ishga ketishim kerak-
deyan qo’limni ko’kraklaridan olib mendan biro z nariga surilib yana pishillab
uxlab qoldi.
Men esa shiftga qarab uzoq yotdim. O‘sha ayolning ko‘zlari xayolimdan
ketmadi. Hayolimda aylanayogan o’sha ayolni yuzini eslashga harakat qilardim
ammo, ko’zlaridan boshqa hech nima ko’z oldimga kelmasdi.
O‘sha
kuni birinchi marta o‘zimga savol berdim: nega begona ayolning ko‘zlari meni
bunchalik bezovta qildi?
Ertasi kuni men yana o‘sha metroga tushdim. Ammo uni qaytib uchratmadim…
Kunlar shu tariqa o’tib borar edi. Ertalab Madina ishga shoshayotganligi sababli Akbarni maktabga tashlab o’tishimni ayitb ishga ketdi. Bolam bilan maktabga bordim. Ust-boshim oddiy, uyda kiyib olgan sport kurtkam, charchagan ko‘zlarim. Farzandim o‘qiyotgan sinfga kirishim kerak edi – dars boshlanishidan oldin o‘qituvchisi bilan gaplashib olmoqchi bo‘ldim. Sababi o’g’limning o’qishda bir oz o’zgarish bor edi. Ha endigina 28ga to’lgan bo’lsamda erta oila qurgandim. Hech kim meni ko’rganda 8 yoshlik 2-sinfda o’qiydigan farzandim borligini o’ylamasdi. Maktabga kirib borar ekanman yoshlik davrim beg’ubor yugurib yurgan kezlarim yodimga tushdi. Sinfxona eshigini ochdim, qandaydur xissiyotlar yana meni qamrab oldi. Qarshimda o’sha metrodagi men ko’zlarimni uzolmagan ayol turardi. U biz tomonga asta o’girilib jilmayob biz tomon yurdi.
- Akbar nega kechga qolding? Qani tez joyinga o’tirchi. – deb menga qaradi.
- Assalomalekum uzir bir oz kech qoldik. –deya undan hamon ko’zlarimni uza olmasdi.
- Assalomalekum xech qisi yo’q siz Akbarni amakisi bo’lsangiz kerak?- deya menga sovolomuz termuldi.
- Haa – deya unga termulganimcha – I yog’e dadasi bo’laman.
- Ha yaxshi unday bo’lsa sizda bir ikki narsani so’ramoqchiman. – deya bolalarga o’girilib darsliklarni olib uyga vazifaga tayyorlaninglar xozir tekshiramiz deb meni yo’lakga boshladi.
- O’g’limning o’qishlarida qandaydur o’zgarish bormi?
- Yo’q Akbar a’lochi o’quvchilarimdan biri, ammo negadur uyga vazifalarini bajarishda qiynalyapti, iloji boricha uning o’qishoga yaxshiroq e’tibor bersangizlar yaxshi bo’lardi, - deb mendan nima javob bo’lishini kutib menga qarab turardi.
- Ha bu narsa bo’yicha men ham siz bilan gaplashmoqchi edim. O’zim dasturchi bo’lsamda xozirgi bolalarning darsliklariga unch tushinmayman. Biz o’qigan paytlarda qandaydur osonroq edi. Hozir esa inglis tili informatika yana qandaydur o’zgarishlar bo’shilibda darsliklar ham boshqacha. Ayolim ko’pincha ish bilan band bo’lib qoladi, men esa uning darslariga tushinmayman.
- Ha xozirgi biz o’qigan paytlardagi kabi emas.
- Agar yoq demasangiz raqamingizni yoki telegramingizni bersangiz, Akbarning darslarida qandaydur qiynasak sizdan so’rar edik.
U biroz o’ylangandek bo’lib raqamini aytidi va masalalarda tushinmasam telegram orqali yozsam tushintirb berishini aytib, hayrlashib sinfga kirib ketdi. Unga urtidan termolib turar ekanman badaniga biroz yopishga oq ko’fatsi va ichidan taqgan oq lifchini sezish qiyin emas edi. Beliga tushgan tim qora sochlari o’zgacha tovlanardi. Klassik uslubdagi torroq tizzalarigacha tushib turgan yubkasi va yubkasidan bilinear bilinmas bortib turgan tursigi, mayda qadamlari uni qandaydur jozibali qilib ko’rsatardi. Ex shunday to’nqayritib sochlaridan tortib rosa sikishli narsekande degan fikr hayolimdan o’tdiyu, kulimsirab ishga yo’l oldim.
Oradan uch kun o‘tdi. Bolam uy vazifasini bajarishda qiynalib, meni asabiylashtirdi. Men “o‘qituvching qanaqa vazifa bergan o’zini kallasi ham yetmaydiku buni ishlashga” deb yanada asabiylashdim. Shunday deya uning raqami borligi esimga tushib telefonimni qo’limga olib raqamini qidira boshladim. O’sha kuni raqamni yozibmani saqlab qo’ymabman.
- Ufff deya qanaqediya nomeri? –deb qo’ng’iroq qilingan raqamlarga qardim va o’sha kuni ertalab terilgan raqamga ko’zim tushib, - shu edi menimcha, -deya Akbarni o’qituvchisi deya saqlab telegramga kirdim. Ammo raqami chiqmadi. – obbo zakrit qb qo’yganmi nima balo? –deya telefonimni chetga tashladim.
Yana telefonimni qo’limga olib sms yoza boshladim.
- Assalomalekum yaxshimiz? – yozdmu bu ishimdan biroz g’alati bo’lib sms jo’natilmasidan o’chirishga harakat qildim. Ammo sms o’sha raqamga borganligi to’g’risidagi dastavleniyai ko’rib, -bo’lar ish bo’ldi deb undan javob kelishini kutdim.
- Assalomalekum uzur tanimadim kim bu? – degan javob uncha uzoq kutdirmadi.
- Vaalekumassalom uzur kech bo’lganda sizni bezota qildim, men Akbarni dadasi Sardorman, uyga vazifani bajarishda biroz tishinmadim shunga sizga telegramdan yuboraman degandim telegramingiz zakrotoy ekan.
- Ha xozir o’zim yozaman sizga, tushinmagan joyingizni rasmga olib tashlang tushintirib yuboraman.
Bir ikki daqiqada undan telegram orqali sms keldi. Masalni rasmga olib tashladim va – bunday masalani qaysi axmoq yosh bolalarning darsligiga qo’gan o’zi- deya yozib qo’ydi. Telegramdan ko’zimni uzmasdan uning golos tashlayotganiga qarab turdim. Sms keldi ochib eshita boshladim, bir boshidan shoshmasdan u masalani tushinrib qanday bajarilishin aytar ammo uning mayin ozoviz qulog’imga o’zgacha eshitilar edi. Vazifani bajarib bo’lganimizdan so’ng o’g’lim bir och kompyuter o’ynashga ruxsat so’radi. Men esa telefonimni qo’limga olarkanman bosh irg’ab mayli degan ishorani qildim. So’ngara telegramga kirib yoza boshladim:
-raxamt tushintirganingizdan so’ng bir pasda bajarib tashladik, 2 soatdan beri asabiylashib o’tirgandik.
-nega asabiylashasiz qiyin emas agarda qiynalsangiz bemalol so’rasangiz bo’ldi.
-ha raxmat!
-ha aytganchi isminigzni ham so’ramabman. – deya suxbatni to’xtab qolmasligini xoxlab yana yozdim, aslida uning ismi Dilnoza ekanligini bilsamda.
- Dilnoza
- juda yaxshi bolalar bilan qiyin emasmi charchab qolmaysizmi?
- yo’q nega charchayman hali yosh bo’lsam. – undan bu sms kelganda o’ylanib qoldim. To’g’ri ko’rinishi chiroyli, qomadi ham o’ziga yarashgan, ammo hech bo’lmas 28-30 yoshlar atrofi bo’lsa kerak deb o’ylagandim.
-o’zi necha yoshsiz agar sir bo’lmasa?
-24ga endi to’laman.
-ha hali yosh ekansiz. –uning yoshini bilib olganimdan so’ng yana nimadurlarni so’rab suxbatni cho’zmoqchi edimku ammo u buni sezgandek:
-mayli yana vazifalarda qiynalsangiz tortinmasdan yozing. – deya suxbatimizga yakun yasab qo’ya qoldi.
-xo’p raxmat. – deyishdan nariga o’ta olmadi.
Shu payt uy eshi ochilib: - men keldim, - degan Madinaning ovozi eshitildi. O’rnimdan turib o’g’limning xonasidan chiqib oshxonada suv ichayotgan Madina tomon yurdim. Madina mendan ikki yosh kichik bo’lsada qomadi kelishgan erkaklarni xirsin uygotadigan darjada ko’kraklari, bellari immm eb yuboradigan darajada. Ammo bor o’y hayollari bilan pul topishga karyerga berilgan seksga umuman qiziqshi yo’q, uni shunchaki farzand ko’rish uchun vosita sifatida ko’radigan, xissiz ayol edi. Mana o’g’lim 8 yoshdan oshgan bo’lsada boshqa farzandizmi yo’q edi. Madina yana farzandli bo’lishi karyerasiga halaqit qilishini aytib, yana turli uy joy qilish yaxshi yashash to’g’risidagi boxonalarni qilib yurardi.
Qandaydur xirslarim xoxishim uygonim uning ortidan borib sekinginda ko’ylaginda kichikgina bo’lib bo’rtib turgan dumbasiga shapatilab ortidan quchdim.
-ey Sardor aka Akbar ko’rib qoladi. – deya quchogimdan chiqib shkafga suyangancha menga qarab qo’lidagi suvni yana ichdi.
-ko’rmaydi kompyuter o’ylayapti. – deb yana uni quchoqlab bo’yni, yuzi aralash lablaridan o’pib, ko’kraklarini eza boshladim.
- Sardor aka bola uxlasin keyin. – deya yana quchogimdan chiqib yotoqxona tomonga yurib ketdi.
Endi uyg’ona boshlagan xirsim birdaniga o’ldyu behafsala telefonimni olish uchun o’g’limning oldiga qaytib kirdim. Telefonimdni qo’limga olganimda Dilnozadan yana sms kelganini ko’rib ui ochdim
-ertaga ota onalar majlisi edi, telegram guruhda yozgandim, ammo ayolingiz javob qaytarmadi, shuni aytib qo’ying deb yozgandim.
-xop eslataman, u bormasa men boraman.- deya habarni yozib telefonini titib hojatxona tomon yurdim. Brouserga kirib, ancha yildan beri qadirdon bo’lib qolgan *** saytiga kirib yangi chiqgan hikoya bormikan deya xojatxnaga kirib ketdim. Saytni titkilar ekanman tayinli yaxshi hikoyalar yo’qligini avvallardagidek Eromaster, Majnun, Boyfrend24 kabi hikoyachilar yo’qligidan yaxshiroq hikoyam ham topa olmasdan, o’zim bilgan eski hikoyani qayta o’qiy boshladim. Hikoyani o’qir ekanman, qo’lim bilan qotog’imni tez tez ishqalardim va hayolimga negadur o’sha kuni Dilnozani ko’rgan holatim kelaverardi. Uzun sochlaridan tortib ko’tiga shapatilab rakm qilib sikayotganimni tasavur qiladim. Anchadan beri bo’shanmaganimda meni uncha kuttirmagan spermalar tomchi tomchi bo’lib otilib chiqa boshladi. Xojatdan chiqar ekanman Akbarning xonasida chiroq o’chiqligini ko’rib, - ha uxlabdi endi endi bemalol Madinani bir big’illatman deb yutuqxona eshigin ochdimu hafsalam pir bo’ldi. Madina allaqachun uxlayotgan edi.
Davomi bor…
By S.A.