Чироқларни ўчириб, ётоққа чўзилдим. Эрим ҳа деганда келавермади. Телевизорда қизиқроқ нарса бераётган бўлса, маҳлиё бўлиб қолгандир-да. 40 кунлик келинчак учун эрининг қучоғидан ширинроқ нарса йўқ, албатта. Ҳозир келиб қолса керак. Келса эркалигимни кўрсатаман. Аразлагандек тескари ётиб оламан. Кейин силаб-сийпалаб овутиб олади. Бирам ёқимли.
Шу ҳислар орасида яна бироз кутдим. Шошқалоқ қизалоқнинг сабр-косаси тўлай деганда, ташқи эшик очилгани эшитилди. Ана! Жонажон турмуш ўртоғим ниҳоят бизни эслаб қолдилар. Шарт туриб қучоғига ўзимни отиб юбормасам бўлди. Акс ҳолда, аразли режамнинг пачаваси чиқади.
Севгилим хонага кирдилар. Юрагим биринчи кечадек ҳапқиради доим. Ёқимли бармоқлар тафтини кутиб, каравотда ётавердим, терс қараб. Эшик томонга бурилмадим ҳам. Ухлаб қолди деб ўйлаши ҳам мумкин. Уйғоқлигим ва хафалигимни билдириш учун жиндек хўрсиниб қўйдим. Ўта оҳиста томоқ қириб қўйдилар олампаноҳимиз. Мазза! Ҳозир ёнимга ётиб, ортимдан қучади, ширин сўз ва оташин бўсаларга кўмади. Энтикиб кетяпман. Бутун баданимни қоплаб оладиган қўллар ва тана ҳали яқинлашмасидан туриб, бошдан оёғимгача ловуллай бошладим. Оҳ, севгилим! Тезроқ келиб, мени бу тотли ҳижрондан халос этсанг-чи!
Интиқиб кутганим ортимдан яқинлашди. Ёнимга чўзилди. Қиқирлаб юборишдан зўрға ўзимни тийдим. Нафас олишим ўз ритмидан айрилиб, юрагим дукурлаши кучайди. У эмас, ўзим унга ташланиб кетмасликдан зўрға тийиляпман. Бегим ҳам жўрттага мени куттирмоқчидек, бироз қимирламай ётди. Бунақа ўйинларга, мени қийнашга устаси фаранг у. Ҳаяжонимга энди жаҳл ҳам аралашай деганда, унинг чуқур нафас олганини эшитдим. Ўша нафасни секин чиқариб юборди-да, мен томон яқинлашди. Оҳ, жоним! Пижамам устидан баданимни силашидан яхшироқ роҳат йўқ бу жаҳонда!
Бир оғиз сўз демай мени эркалашга тушди. Характеримни яхши билиб, аразлаганимни сезгани учун гап-сўз ўрнига ёқимли ҳаракатлардан фойдаланяпти. Юпқа пижамам устидан бошдан-оёқ сийпалаб чиқяпти ўзиям. Унинг ҳаракатларини жимгина кузатиш ҳам ёқимли. Давом этинг, бегим! Сизга ҳамма нарса мумкин! Аразга нима бор, бундай бахтдан сармаст бўлиш керак ахир!
У ҳам гўёки хаёлларимни эшитгандек, қатъий ҳаракатларга ўтди. Бюзгалтеримни ечиб ётишим янада қўл келди. Ипак пижама ортида бўртиб турган кўкракларимдан ўнгдагисини унинг чап кўл бармоқлари беш томондан қамалга олди. Бу пайтда ўнг қўли таранг думбаларим томон ҳужум уюштирди. Гоҳ ўта майин бармоқ ҳаракатлари, гоҳ уларнинг қаттиқ сиқуву мени жунбишга келтирарди. Менга ҳар доим буларнинг барчаси ёққан. Лекин бугун уларда нимадир ўзгача, худдики мен учун янгилик ёки сюрприздек эди. Кўкракларимни завқлантираётган бармоқлар, сонимда сирғалаётган кафт, трусик ва лозимим устидан баданимга тиралаётган қаттиқ нарса мени самоларга кўтарганди.
Ичимдан қайнаб чиқаётган булоқни озод қилиш учун у лозимимни тиззамгача тушириб юборди. Унинг ҳаракати ўта тез ва кескин бўлганидан трусигим ҳам лозимимга қўшилиб пастлаб кетганини қўли шу атрофни силай бошлагач, пайқадим. Ишга чуқурроқ шўнғиётган бармоқлар ҳам бугун ўзгача туюларди. Тугмалар орасидан кўкрагимга йўл топган бармоқлар ҳам бошқача. Барчаси ўта ёқимли, лекин бироз тушунарсиз. Бунақа бўлиши керак эмасди. Бу шунчаки роҳат эмас, балки ҳадик аралаш ҳаяжон. Нима бўляпти менга? Эримнинг оғушида мавжланиб, унинг ифоридан сармаст бўлишга нима халақит қиляпти?
Ростданам! Унинг ифори бугун бошқача-ку! Йўқ, бу атир эмас, янги кийимнинг ҳиди ҳам эмас! Бу ҳид нимаси биландир жуда таниш, лекин эримникига ўхшамайди! Ҳа! Бу унинг ҳиди эмас! Нима-нима? Уники бўлмаса, кимники? Таниш туюляпти-ку! Юрагим тўхтаб қолди. Шошилиб, кўкракларимни эзаётган қўлни маҳкам ушладим. Эримнинг бармоқларига ўхшаш, лекин унинг қўли эмас! Бир тарафдан қаттиқ қўрққан бўлсам, иккинчи тарафдан кутилмаган жумбоқдан қоним жўшиб кетди. Бутун танам билан шарт ортга бурилмоқчи бўлдим.
Лекин эплолмадим! Кўкрагимни ўйнаётган кучли қўл елкамга кўчиб, уни олдинга итариб, ортга қайрилишга имкон бермади. Ҳид ҳақидаги аҳмоқона хаёлларимга сарфлаган вақтимдан унумли фойдаланиб, эгасини қуроллантиришга улгурган ўнг қўл сонимни қатъий ушлади. Йўқ! Ҳеч нарсага улгурмадим. Елкам ва соним ички томонидан маҳкам тутган кучли қўллар чангалидан олдинга бир силтаниб қочиб қоламан деганимда, улар мени ортга тортди ва…
Пашша қанот қоқишга улгурмайдиган қисқа лаҳзалар ичида соним орасига узун ва қаттиқ ўша аъзо урилди. Қўллар ўрни алмашди: ўнг қўл тирсаклари билан биргаликда бўйнимни пастга босиб, бошимни ҳаракатсиз қолдирди, чап қўл эса оёқлар ёрдамида танамнинг пастки ярмини қуршовга олиб, асосий ҳамлага йўл очди. Тушунарсиз типирчилашим ҳеч нарса бермади. Энг муҳим мақсад олдида ожиз қолдим: ўша кўрол менинг энг керакли чегарамга ёриб кирди.
Ҳа, энди шубҳа қолмади. Бу аниқ эрим эмас. Мени эркалаш ўрнига чангаллаб турган бармоқлар, қулоғим остида эшитилаётган нафас, ичимга кириб-чиқишни бошлаган жисм — ҳеч бири эримники эмас. Тавба… Нима бўляпти? Нима қилишим керак? Энг хавфли вазиятларда ҳам совуққонликни ушлаб туролишим билан мақтанардим. Энди-чи? Бу фазилатим ўзимга қарши ишлаяпти? Ҳозир нима қилсам тўғри бўлади? Ўзи нима қилсам ҳам нотўғри бўладиган ҳолатдаман-ку! Бақирайми? Нима деб бақираман? Кимдир эшитадими ўзи? Эшитса ҳам, нима деб тушунади. Бақириб кимнидир ёрдамга чақирдим ва эшитишди ҳам дейлик. Хўш, кейин-чи? Тепамга келган одам қанақа тушунади? Шунча иш бўлгунча жим қараб туравердингми дейишадими? Мени зўрлашаётганига ким ишонади? Ўзим ҳам ишонмайман! Наҳот шу нуқтагача сезмадим! Хаёлим фақат эрим ва унинг эркалашларида бўлиб, бошқа одамлигини ўйлаб ҳам кўрмабман! Аҳмоқсан, Нигора…
Бу тезкор хаёллар менга ҳеч қандай ёрдам беролмас, аксинча, ортимдаги танага ўз ишини бемалол давом эттириш учун имконият тақдим этаётганди. Хаёлларимни тарқатиб, вазиятга реал баҳо беришим шарт! Ортга қайрилолмайман, бўйним ва елкам чангакдек бармоқлар чангалида. Тепадан қараганда, ёнбошлаб олиб, мижозининг ишини битиришини кутиб ётган фоҳишадан фарқим йўқ.
Эримникидан бироз йўғонроқ туюлган асбобни ичимда чуқурроқ ҳис қила бошладим. Ҳа, у энди фақат учини эмас, балки давомини ҳам ботириб чиқараётганди. Ўнг қўл елкам тепасини қаттиқроқ босди ва бу вақтда бошимни ушлаб туриш масъулияти енгиллаган чап қўл эпчиллик пастлаб сонларимга тушди. Бироз силагач, маҳкам сиқиб, чап оёғимни юқорироқ кўтарди. Энди қулайроқ бўлди. Тавба, нима деяпман, қанақа қулай? Менга эмас, унинг ўзи учун қулайлашди. Бўлди, бу ҳазил эмас. Бақираман! Бор кучим билан эримнинг исмини айтиб чинқираман!
Чуқур нафас олдим-у, лекин бор овозимни ишлатолмадим. “Аброр ака…” деган нидо бўғзимдан шунчаки пастгина, ўзимга ҳам зўрға эшитиладиган сас бўлиб чиқолди, холос. Нафас етишмай қолгандек гўё. Яна бир марта уриниб, бу сафар орқамдаги қулоқларгагина эшиттироладиган даражада товуш чиқаролдим. Бунга жавобан чап қўл ўзи ушлаб турган сонимга чунонам шапати туширдики, унинг овози ва оғриғи мени бир лаҳзага музлатиб қўйди. Ҳа, шапатининг овози менинг овозимдан ҳам юқорироқ чиққанидан, ортимдаги танани ҳеч қандай баланд товуш қўрқитмайдигандек еди. “Хоҳлаганингча бақиравер, барибир ҳеч ким эшитмайди ёки ҳеч нима қилолмайсан”, дегандек туюлди бу шапати менга.
"Ҳой, Аброр ака..." — Иккинчи уринишим ҳам бақириқ эмас, балки шунчаки илтижодек эшитилди. Ростданам айни пайтда ягона илтижом шу — ортимдаги тана эрим бўлиб чиқиши эди. Аммо Аброр акам эмаслиги кундек равшанлашганди. Ёки бу шунчаки тушимдир? Балки алаҳсираш ёки босинқирашдир? Уйғонсам ҳаммаси изига тушар-а? Ўнгимда жонажон Аброр акамни кўрарман!
Юзимни чимчиладим. Йўқ, барчаси воқелик. Эримники бўлмаган қўллар мени тутиб тургани, қулоғим остидаги бегона нафас товушлари эшитилаётгани ва эгаси номаълум ўша ёвуз жисм ичимга кириб чиқаётгани... Буларнинг бари ҳақиқат!
"Аброр ака-а-а!" Ҳа, бу сафар росмана бақиролдим. Қойил! Ичимдан эримнинг исми отилиб чиқди-ю, эримнинг ўзи ичкарига отилиб кирмади. Унга эшитилмади ҳайқириғим. Мавжланаётган денгиз бошқа ҳар қандай овозларни менсимагани каби ортимдаги тана ҳам худди овозимни эшитмагандек ўз маромида тебранишни тўхтатмади.
"Аброржон ака-а-а-а!" Бу сафар қаттиқроқ ва чўзиброқ бақирдимки, ўз овозимдан чўчиб кетдим. Бўғзимдан чиққан товушлар эса гўё баланд тоғларда бир акс-садо бергандек туюлиб, барибир деворлар орасига сингиб кетди. Ҳеч ким эшитмади. Ҳа, барчаси худди катта ҳаётдагидек: Сени ҳеч ким эшитмайди. Керак пайтда ҳеч ким сени қутқаргани келмайди. Ҳаёт эса ҳозиргидек сўроқ-истовсиз итараверади... Хўш? Тақдирга тан бериш керакми ёки ниманидир ўзгартириш? Қўлингдан ҳеч вақо келмаса-чи? Унинг бундай ўйинлари тезроқ тугашини тилашдан бошқа нарса қилолмайсан. У эса итараверади, итараверади...
Ҳаёт қийинчиликлари ўз йўлига, лекин ортимдаги ким? На гапиради, на тайинли овоз чиқаради. Жимгина ишини бажариш унга ёқяптими? Бу ерга қандай кириб келди? Ҳовлимиз тўригача, бизнинг ётоқхонагача келолган бўлса, демак, бегона эмас! Барчасини пухта ўйлаган! Тавба! Бундан чиқди, унинг режаси бўйича ҳозир энг хавфсиз вақт! Бу мен учун ҳам кўп нарсани англатади! Қойил! Мабодо ҳозир ортга бурилиб, у билан ўпишиб кетсам ҳам биров билмайди! Жин урсин!
Лекин бундай қилиш керак эмас, Моҳи! Ўзингни қўлга ол! У эрингдан яхшироқ эмас. Ҳозирги ҳисларнинг бари адреналин таъсири ёки мавҳумликка бўлган иштиёқ. Барчаси шундай давом этмайди барибир. Унинг кейинги ҳаракатлари қандай бўларкан? Яна нималар қилмоқчи? Яна ўша асосий савол: Ким ўзи у?
Бу сафар секинлик билан ортимга кўз қирини ташлашга уриндим. Бошимнинг озроқ буришимга имкон бўлди-ю, лекин уни кўришга улгурмасимдан, бақувват қўллар бошимни тағин пастга босди. Қимирлолмадим. Қулай фурсат деб ўйлагандим, лекин у бир зум бўлса-да, ҳушёрликни йўқотмабди. Ҳа, бу жиддий ёндашув. Ҳеч нима иш бермайди. Балки дипломатиям ёрдам берар...
"Кимсиз?" — дедим иложсизлигимни пайқаб, у музокарага кириш эҳтимолини текшириш мақсадида. Саволим ҳам мутлақ иложсизлик рамзидек паст ва мулойим эшитилди. Овозимни кўтаролмадим унга. Қандайдир тушунарсиз куч сенсирашга ҳам имкон бермагандек, сизлаб мурожаат қилдим унга. — Ҳеч йўқ кимлигингизни билмоқчиман. — Жавоб эмас, сезилмас томоқ қириш эшитилди ва қўллар яна ҳаракатга тушди.
Чап қўл бошимни ортдан пастга босди, ўнг қўл эса пастлаб, ўнг тосимдан тортиб, мени бутунлай ерга қаратди. Улкан тана энди ортимдан ёнбошлаган эмас, балки устимга чиққанди. Мен унинг тагида миттигина ва ҳимоясиз бўлиб ётардим. Унинг ишқий қуроли ичимга кириб-чиқишда давом этарди.
Ғалати томони шундаки, бу менга зўрлаш бўлиб туюлмасди. Ўзи зўрланиш қанақа бўлишини аниқ билмайман ҳам. Фақат бир пайтлар тушимда мени зўрламоқчи бўлган махлуқлар орқали бу жараён ҳақидаги тасаввурларим шаклланган. Бироқ ортимдаги тана барчасига бошқача, тушунарсиз бир алфозда, меҳр билан ёндашяпти. Ғалати...
Пастга қараб ётган ҳолда алоқа қилиш анча ноқулай. Эрим билан синаб кўрганимизда, аъзосини чуқурроққа йўналтирса, худди ичкаридан киндигимга бориб урилаётгандек туюларди. Ҳозирги ҳолатда ҳам шу муаммони туймоқдаман. Ортимдаги тана қанчалик майин ҳаракат қилишга уринмасин, ўлчамининг бироз узунлиги ва йўғонроқлиги эвазига барибир ноқулайлик туғдирарди.
Барибир ноқулай сукунатни бузолмай, шу ноқулай оғриққа бир муддат чидадим. Лекин у озроқ тезлашиб, бир бор қаттиқ зарба берганида, беихтиёр "Аййй" деб инграб юбордим. У дарҳол тўхтади. Оғриқ чакана бўлмаганини англади. Бир лаҳза жим қолдик. Сўнг у яна ҳаракат тушди. Лекин баданимдаги ноқулай оғриқ барибир ўз сўзини айтди. "Иххх" деган товуш чиқди бир-бирига қаттиқ босилган тишларим орасидан. У яна тўхтади.
Ундаги бу тушунарсиз итоаткорлик ўз-ўзидан менга ҳам кўчди: оғриқни камайтирадиган позага ўтиш учун тиззаларимни тепага тортдим ва уларга таяниб белимни кўтардим. Во ажаб! Энди кимлиги номаълум бир тана олдида раком турардим! Хаёлимга сиғмайди! Ақлдан озиб қолдим деб ҳам ўйладим бир лаҳза! Жинни! Кимга тўнқайиб берганингни ҳам билмайсан-ку, ахир! Оббо, энди нима фарқи бор?
Ҳа, ростданам аҳамияти қолмаганди. Мабодо эрим кириб қолса ҳам, "Ия, бу сиз эмасмидиз? Ортимдаги сиз деб ўйлабман", деб баҳона қиламан. Нима қилса қилар. Ўзидан кўрсин, бақириб чақирганда ҳам келмади-ку! Устига-устак чап қўл ҳалиям бошимни пастга босиб турибди. Ўша сир ҳамон сирлигича қолмоқда. Фарқ шундаки, энди қўрқинчли эмас, балки жавобига кишини иштиёқманд қиладиган жумбоққа айланди менинг наздимда.
Бу пайтда у кўнувчанлигимни пайқаб, қайтадан ишга қиришди. Бўйнимни ортдан икки қўллаб босганча, шаҳдам ҳаракатларни давом эттирарди. Бекорга севимли позам шу эмас-да! Ортингдагини кўрмасанг ҳам жуда ёқимли жараён бу раком деганлари. Кириб-чиқишини айтмайсизми? Эҳ, Моҳи! Эрингни шунча кутганингга яраша мукофотини оляпсан-да. Мукофотни ким беришининг фарқи ҳам қолмаскан. Така бўлсин, сут берсин!
Ўй-хаёлларингнинг аҳволини қара. Жалаб! Умуман нотаниш жисм фақат эрингга тегишли бўлган нуқтангга кириб чиқяпти, сен бўлсанг, мақол айтиб ўтирибсан! Эсинг оғиб қолибди!
Эсни оғдирадиган даражада кириб чиқяпти-да ўзиям! Билмадим, гап ўлчамдами, услубдами, шакл ёки контекстдами, лекин нима бўлсаям бу ҳаётимдаги энг эсда қоларли ва завқли жараён! Ундан иложи борича роҳатланишим шарт! Ҳа, шубҳасиз! Ундан лаззатланишга ҳаққим бор! Ичимдаги бор дард, ҳасрат, алам, хоҳиш, соғинч, қувонч, нафрат, чиркинлик, тақиқлар, барча-барчасини чиқариб юборишим керак! Охиригача! Барчасини! Чиқар, Моҳи! Қўрқма! Бақир! Томоғинг етганча бақир! Биров эшитса эшитсин! Бутун дунё эшитиб, коинотга шарманда бўлсанг ҳам бақир! Хоҳлаганингча бақир! Нега жимсан? Бақир, қанжиқ! Фоҳиша! Жалаб! Бақир!
Қалбимнинг туб-тубидан оташин "Аа-а-аа-а-а-аа!" отилиб чиқди. Бутун аъзоси баданим қалтираб кетди. Роҳатнинг даҳшатидан нафас етишмай ҳам қолди бир лаҳза. Амаллаб ўпкамга қайта нафас тўлдирдим ва "Жо-о-ним" деб юбордим. Миямдаги ҳужайраларнинг гўё сезгирлиги ошиб кетиб, кириб-чиқаётган жисмнинг ҳар бир миллиметрини ички деворларим орқали ҳис қилардим. "Оҳхх, жоним!" Нолаларим тинмасди. Унинг ҳаракатлари ҳам шунга монанд.
Орада бир лаҳза секинлашди, бироқ шу сониялар менга бутун умрдек туюлиб, худди вақтни тўхтатиб қўйгандек бўлди. Бунга садрим чидамай, "Тезроқ, жоним" дея инградим. Бу илтижодек эшитилди. Ҳа, у ҳозир мени тиндирмасдан силкитиб, бутун танам ва қалбимдаги ғуборларни тўкиб ташлаши учун унга йиғлаб-ёлворишга ҳам тайёр эдим.
Бошсиз чавандозим нолаларимга муносиб жавоб қайтариб, тезлик ва чуқурликни оширди. Икки қўл пастга босган елкаларим ва унинг аъзоси қадар баланд кўтарилган думбаларимни оғир юкни кўтаролмайдиган каби нозик кўприк каби хипча белим боғлаб турарди. Унга ҳам қўлларини олдинга чўзиб, бошимни пастга босиш, ҳам ортдан муҳим вазифани катта тезликда узлуксиз бажариш бироз ноқулайлик туғдираётганини вақти-вақти билан аъзоси қийшайиб, тўғрилаб олишга уриниб қолаётганидан пайқадим. Бунинг эвазига тезлик ҳам йўқотиларди. Мабодо у қучоғимда бўлганда ҳам, жўшқин бўсалар орқали бу паузани тўлдириш имкони бўларди. Лекин ҳозирги шароитда иккимиз ҳам бир-биримизни тушуниб турардик. У мени бақиртириб, катта тезликда роҳат чўққисига олиб чиқаётган чоғида яна асбоби чиқиб кетди. Бу сафар ичим росмана ҳувуллаб қолгандек бўлди.
Йигирма дақиқа олдин бу дунёда борлигини ҳам билмаган бўлсам, эндиликда уни бир қисмимдек тасаввур қилардим ва унинг ичимдан чиқиб кетишини қабул қилолмай қолгандим.
У ҳам узоқ куттирмасдан, барчасини изига қайтарди. Чап қўли билан мўлжални тўғрилаб ичимга мулойим сирпантириб тиқиб юборди.
"Оххх", — дедим кўзларим катта очилиб. У секин чап қўлини яна ўнг қўл ёнига олиб келаётганида, "Шарт эмас", деб пичирладим. Унинг чап қўли ҳавода муаллақ тўхтади шекилли, ҳар ҳолда ҳеч бир қисмига тегмай турарди. Ўртага бир сония саволомуз сукунат чўкди. "Қўллар шарт эмас", деб тушунарлироқ шивирладим бу гал. Нима демоқчилигим унга ҳам тушунарлидек бўлди-ю, лекин барибир бир муддат иккилангандек тўхтаб қолди, менимча. "Ортга қарамайман", деб сукунатни буздим. У ҳавода қолган қўлини думбамга теккизиб, асбобини икки марта тиқиб чиқарди ва "шундайми" дегандек тўхтади. "Ҳа, ўлай агар, ортга қарамайман", дедим ноз аралаш ялинганнамо оҳангда "фақат илтимос..." Нима демоқчилигимни тушунди, бироз жим қолди, сўнг юзига қарамаслигимга ишонди шекилли, бўйнимдан секинлик билан ўнг қўлини олди ва елкам, куракларим устидан бармоқларини лаззатли юргизганича, думбамга тушди. "Ха-а" деб юбордим мен ўзимни тутолмай ва унинг ишончига ҳурмат сифатида юзимни ёстиққа яхшироқ босгач, думбаларимни силкитиб, жангга тайёрлигимни билдирдим.
Финал жангига киришдик. У энди қаддини бемалол тик тутиб олган, думбаларимни навбати билан шапатилаб, қинимни жазолашга киришди. Икки думбамдан маҳкам сиқиб, бир уринишда ичимга бор бўйича тиққанда, чунонам оловга буркандимки, тишлаб олган ёстиғим йиртилиб кетди. Яна қайта тишлаганча, бурнимдан чуқур-чуқур нафас олардим. Бунақаси бошқа бўлмайди, Моҳи! Нима бало бу!
У мени ўзига янада қулайлаштириб, белимнинг икки томонидан ушлаб олди. Энди ҳам ўзи олдинга талпинарди, ҳам белимдан тутган қўллари билан мени ҳам ортга тортарди. Иккимиз менинг ички деворларимнинг энг тўрида учрашардик. Бу учрашувлар ораси ўта қисқа, бир сонияда ўн марталаб бориб келарди гўё. Ҳа, бу роҳатдан қочиб бўлмасди...
"Жони-и-м!" "Тезроқ!" "Яна!" "Янаа!" "Оооххх, тееез!" каби ҳайқириқларимнинг кети узилмади шу дақиқада. Бу бегона қўллар, нотаниш тана, эримга тегишли бўлмаган аъзо (тавба, эрим борлиги ҳам умуман хаёлдан чиқиб кетибди) мени лаззатнинг энг баланд чўққилиларини кўрсата олди. Бегона, нотаниш, бошқаники дейман-у, лекин бир неча дақиқалар ичида буларнинг барчаси менга минг йиллик қадрдондек бўлиб кетди!
Ҳаммаси йиғилиб, ичимдаги вулқонга сабаб бўлиши аниқ эди. Тинимсиз силкинишлар натижасида ичимдан қайноқ лава оқиб чиқа бошлади. Гўёки унинг ҳар бир томчисини ҳис қилардим. "Яна, яна, тезроқ, жоним, ўлиб қоламан"лардан мотивация олган тана ваниҳоят ўз мақсадига эришмоқда эди.
Бутун вужудимдан йиғилиб келган ғуборларни ёстиққа тишлаганча ушлаб туришнинг имкони йўқ эди. Икки қўлимга таяниб, бошимни баланд кўтарганча, ярим тунда ойга қараб увиллайдиган бўри каби ишонч билан чунонам чинқирдимки, у яна юзимни ёстиққа босиб, оғзимни ёпишга мажбур бўлди. Ёстиқни қайта тишладим. Лекин ичимда борини чиқариб юборишга улгурган эдим...
Ортимдан у ҳам иҳраган товушлар чиқара туриб, беш-ўн силташдан кейин ичимни иссиқ суюқликка тўлдириб ташлади. Аъзосининг ўзи зўрға сиққан, ичимга бунча суюқлик қандай сиғсин! У барчасини чиқариб бўлгач ҳам оҳисталик билан бир неча бор тиқиб-чиқариб турди. Бу орада ичимда йиғилган суюкликларимиз ҳам анча тўкилишга улгурди.
У ўзига тегишли нарсани суғуриб олган заҳоти тиззаларим бўшашиб, ёнбошга йиқилаёздим. Ўртамиздаги келишув бузилиши эҳтимолидан қўрқиб кетган қўллар дарҳол елкамдан қайта тутиб, бошимни пастга томон босди. Унинг сергаклиги ва мавҳум қолишга бўлган уринишларидан севингандек ўзимга ўзим илжайиб қўйдим.
Қанчалик кўп терлаганимиз ва қанча суюқлик ишлаб чиқарганимизни матрасга ҳолсиз йиқилганимда сездим. Лекин қимирлаб бўлмайди. Чунки унинг кетишини кутиш керак. У бир қўли билан елкамни босиб, иккинчи кўли билан кийинаётганда кулиб юбордим. Келишувимиз эсга тушиб кулганимни тушунди ва елкамни қўйиб юборди.
Кийиниб бўлгач, ортимдан яна яқинлашиб, аввал бўйним, сўнг қулоқларим орқаси ва охири юзимдан ўпди. Лабимни тутишимга бир бахя қолди. Унинг лаззатга тўла лабларидан ютоқиб ўпиш армонга айланиши бироз дилни хира ҳам қилди. Лекин юзимга лабини бир лаҳза босиб турганида, бор меҳр-муҳаббат ва ноз-карашмам билан "Раҳмат" деб пичирлашга улгурдим.
У ўрнидан турди-ю, тезда ташқарига чиқиб кетди. Қитмирлик қилиб, орқасидан пойлаб, кўп нарсани аниқлаб олсам бўларди. Лекин бунинг ўрнига шу воқеалар бошланишидан олдин ётган ҳолатимга қайтиб олганча, ўзимга ўзим ҳорғин жилмайиб қўйдим. Чунки унинг кимлигини билишга улгургандим...
(Давоми бор,лекин қачон ёзолишимни билмайман)